0 تکنولوژیکجارو

روستای زرگر قزوین کجاست | راهنمای سفر + عکس و فیلم [زبان رومانو]

زمان مطالعه: 17 دقیقه


آیا تاکنون آوازه روستایی در ایران که مردم آن، اصالتی اروپایی دارند و به زبانی غیر از فارسی و زبان‌های محلی ایرانی مسلط می‌باشند، به گوش شما رسیده است؟ روستای زرگر، یکی از جاهای دیدنی قزوین است که مردم آن به‌غیر از زبان فارسی و ترکی قزوینی، به زبان رومانو صحبت می‌کنند. افسانه‌ها و روایت‌های بسیاری درمورد اصالت اهالی این روستا و چگونگی رسیدن این قوم به نزدیکی پایتخت ایران وجود دارند که بسیار قابل‌توجه می‌باشند. در ادامه با ما همراه باشید تا شما را با روستای زرگر که لقب عجیب‌ترین روستای ایران را به خود اختصاص داده است، آشنا کنیم.

عکس روستای زرگر

[table id=2 /]

منبع عکس: blog.rahbal.com

همه چیز درمورد روستای زرگر قزوین:

روستای زرگر کجاست؟

باغ های روستای زرگر

منبع عکس: ealiya.com

روستای زرگر از روستاهای اطراف تهران است و در جهت شمال غربی آن جای دارد. این روستا در بخش بشاریات شرقی در شهرستان آبیک استان قزوین جای دارد. زرگر در ۲۲ کیلومتری شهر آبیک و در جهت غربی آن جای دارد. فاصله روستای زرگر تا تهران، حدود ۱۱۵ کیلومتر می‌باشد. زرگر تا کرج، نیز حدود ۶۷ کیلومتر فاصله دارد. کرج در جنوب شرقی روستای زرگر آبیک جای دارد.

شهر قزوین با فاصله ۵۱ کیلومتر از روستای زرگر آبیک، در جهت شمال غربی این روستا جای دارد و تاکستان نیز در غرب زرگر جای دارد؛ البته با فاصله حدود ۱۰۰ کیلومتری. منطقه الموت در شمال روستای زرگر جای دارد و برای رسیدن به آن باید حدود ۱۰۸ کیلومتر رانندگی کنید. علم‌کوه نیز در شمال شرقی روستای زرگر قزوین جای دارد و حدود ۲۶۰ کیلومتر با روستا فاصله دارد.

مسیر دسترسی روستای زرگر 

روستای زرگر

منبع عکس: blog.rahbal.com

چنانچه از تهران به‌سمت زرگر می‌روید، باید حدود ۱۱۵ کیلومتر در آزادراه تهران-کرج و آنگاه کرج-قزوین، رانندگی کنید تا به آبیک برسید. بعد از عبور از آبیک، حدود ۱۵ کیلومتر دیگر در آزادراه کرج – قزوین پیش بروید تا به یک مسیر فرعی برسید. دشت شقایق قزوین در حاشیه این راه فرعی جای دارد می‌باشد. وارد این جاده فرعی شوید تا در نهایت به روستای زرگر قزوین برسید. ورود به روستای زرگر قزوین، رایگان می‌باشد. 

درمورد روستای زرگر بیشتر بدانید

روستای زرگر، منطقه‌ای با خانه‌های ساده، درهای آهنی، دیوارهای بلند و باغ‌هایی بزرگ است

آیا تاکنون درمورد روستایی با اقوام اروپایی در ایران چیزی شنیده‌اید؟ روستای زرگر قزوین، یکی از عجیب‌ترین روستاهای ایران است که مردمانی با چهره‌های آریایی و قد و قامت بلند اروپایی دارد؛ مردمانی که هم ایرانی می‌باشند و هم رگه‌های نژاد اروپایی، گلادیاتوری و وایکینگی در آن‌ها به چشم می‌خورد. جمعیت این روستا طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، حدود ۷۵۰ نفر (۱۸۲ خانوار) است؛ مردمی که پشت خط راه‌آهنی زندگی می‌کنند که قطارها بی‌توقف از آن می‌گذرند. روستای زرگر، روستایی ۱۴ کیلومتری است؛ منطقه‌ای با خانه‌های ساده، درهای آهنی، دیوارهای بلند و باغ‌هایی بزرگ که پر از سایه درختان میوه می‌باشند. 

روستای زرگر قزوین

منبع عکس: lidomatrip.com

ریشه اجدادی مردم بومی روستای زرگر کماکان مشخص نیست. حضور مردمان روستایی در چند کیلومتری تهران که به زبانی غیر از فارسی و ترکی، مسلط می‌باشند، تاکنون معمایی بوده که کسی موفق به حل کردن آن نشده می‌باشد. یکی از مهم‌ترین سوال‌ها پیرامون اصالت اهالی روستای زرگر آبیک این است که چگونه می‌شود قومی در یکی از روستاهای اطراف پایتخت زاد و ولد کنند که هم ایرانی می‌باشند و هم وضعیت ظاهری و جسمانی آن‌ها مانند رنگ چشم، قد و هیکل با معیارهای اروپایی تطابق دارد؟ تاکنون پژوهش‌های مختلفی درمورد ادغام قوم ایرانی و اروپایی در روستای زرگر قزوین انجام شده است؛ اما هیچ‌کدام به نتیجه قطعی نرسیده‌اند و نیاز به بررسی بیشتر دارند.

تاریخچه روستای زرگر آبیک

فکر می‌کنید چطور افرادی که به زبان رومانو سخن می‌گویند، به روستای زرگر قزوین رسیده‌اند؟ تعدادی اعتقاد دارند که اجداد این قوم در گذشته‌های دور به ایران مهاجرت کردند. بر طبق این نظریه، نقل است که عده‌ای از این افراد کوچ‌نشین در نهایت به روستای زرگر رسیدند و به‌دلیل آب و هوای خوش، این منطقه را برای سکونت دائم انتخاب کردند.

تاریخچه روستای زرگر آبیک

منبع عکس: blog.rahbal.com

مشخص نیست که اقوام رومانو از چه سرزمینی آمده و به چه علت در جهان پخش شده‌اند؛ اما طبق این روایت، نقل است که رومانوها طایفه‌ای با سبک زندگی عشایری بودند که قرن‌ها پیش از مرزهای شمالی ایران به کشور ما وارد شده و در مناطق مختلف پخش شدند. آن‌ها به‌تدریج یک‌جانشینی را انتخاب کردند و نوادگان آن‌ها هَم‌اکنون در روستای زرگر آبیک زندگی می‌کنند.

روایتی دیگر می‌گوید که رومانوها اصالتا ایرانی می‌باشند و به خاطر شجاعت و دلیری، به‌عنوان سربازان قزلباش شاه عباس صفوی انتخاب می‌شدند. تعدادی نیز بر این باور می‌باشند که زرگرها افرادی جنگجو و دلیر بودند و در هیچ زمانی با حکومت‌های وقت، سر سازگاری نداشتند؛ به همین دلیل، حاکمان مختلف برای مصون ماندن از خطر، این قوم را در دنیا پخش کردند؛ البته مشخص نیست که چه حکومتی، در چه زمانی و از کدام کشور این تصمیم را گرفته می‌باشد. 

روایتی دیگر نیز درباب روستای زرگر وجود دارد که در آن سخن از پیرمردی از اهای روستای زرگر است که به گفته اکثر ریش‌سفیدان روستا، تمام حساب و کتاب‌های خود و کارهای نوشتاریش را به زبان روسی انجام می‌داده می‌باشد. وجود چنین شخصی در این منطقه، معمایی به معماهای گذشته اهالی روستا اضافه کرده می‌باشد. جالب است بدانید که بعد از فوت این پیرمرد، دیگر اثری از استفاده از زبان روسی در زرگر دیده نشده است و به‌مرور، استفاده از زبان رومانو در بین مردم رایج شده می‌باشد. تعدادی از اهالی روستا بر این باور می‌باشند که اصالت آن‌ها به‌غیر از روسیه به کشورهای رومانی و یونان برمی‌گردد. آن‌ها اعتقاد دارند که اجدادشان از این کشورها به روستای زرگر مهاجرت کرده‌اند. 

چهره مردم روستای زرگر

منبع عکس: blog.rahbal.com

صحبت کردن به زبان رومانویی باعث شده است تا فرضیه داشتن اصالت ایتالیایی در بین بومیان این روستا قوت بیشتری به خود بگیرد

صحبت کردن به زبان رومانویی باعث شده است تا فرضیه داشتن اصالت ایتالیایی در بین بومیان این روستا قوت بیشتری به خود بگیرد. تعدادی از بومیان این منطقه داستانی را برای شما نقل می‌کنند که در آن به سرگذشت سربازان رمی در چند هزار سال قبل اشاره شده است؛ این سربازان (۴۰۰ نفر) به گفته مردم زرگر در زمان جنگ میان ایران و رم به دست حاکم ایران اسیر می‌شوند؛ اما پادشاه به‌دلیل ورزیده و قوی بودن اندام‌های سربازان، آن‌ها را عفو می‌کند. در نهایت این سربازان، به نزدیکی قزوین میر وند و در آنجا ساکن می‌شوند. 

در یک روایت دیگر آمده است که زرگرها به احتمال زیاد همان کولی‌های اروپایی می‌باشند که در گذشته سر از روستایی در اطراف تهران درآورده‌اند و برای پیوسته در این ده ماندگار شده‌اند.

برای زرگر، نامیده شدن اهالی این روستا نیز داستان‌هایی وجود دارد که در آن نقل است که زمانی که برای اهالی این روستا شناسنامه می‌گرفتند، زنان این منطقه به پیشه ساخت زیورآلات مشغول بودند؛ به همین دلیل، نام روستا را زرگر گذاشتند.

زنان روستای زرگر

منبع عکس: blog.rahbal.com

در این میان، تعدادی تاریخ‌دانان بر این باور می‌باشند که اجداد اقوام روستای زرگر آبیک، ریشه اصیل ایرانی دارند. بیشتر اهالی روستای زرگر نیز به همین نظریه اعتقاد دارند. آن‌ها با وجود گویش رومانو، همگی روایت‌ها و فرضیه‌های گفته شده را افسانه می‌دانند و به رگ و ریشه ایرانی خود مفتخر می‌باشند. آن‌ها به زبان لاتین می‌نویسند:

«meen iranisom» به‌معنای من ایرانی هستم.

«Kato dayatar oyolom» به‌معنای اینجا از مادر متولد شدم.

«irani boot manga» به‌معنای کشورم را دوست دارم.

مطالعات همایون زرگر، محقق زرگری

درختان روستای زرگر

منبع عکس: ealiya.com

طبق بررسی‌ها و تحقیقات انجام شده از طریق همایون زرگر، محقق زرگری گویا که رومانوها در طی سه دوره وارد ایران شده‌اند. اولین بار در زمان حکومت بهرام گور، ۳۰۰۰ رومانو وارد ایران شده و به‌تدریج در نواحی مختلف ایران پراکنده شدند. دسته دوم که حاوی هنرمندان، نویسندگان، زرگران، درودگران و آهنگران رومانیایی بودند، در زمان سلطنت شاهپور اول به‌منظور احداث پل به ایران آمدند و دسته سوم در زمان حکومت نادر شاه افشار برای معماری، صنعتگری و طلاسازی به ایران مهاجرت کردند.

زرگر به زبان رومانو شعر می‌گوید و درمورد این زبان در حال تالیف کتابی چندجلدی می‌باشد. او می‌گوید:

من روی زبان رومانو کار کردم و از نظر تاریخی مطالعات زیادی درمورد تاریخچه روستا انجام نداده‌‎ام؛ اما پژوهشگرانی بودند که در این زمینه مطالعاتی را انجام داده بودند و چند سال پیش یافته‌های آن‌ها را دیدم. مستندترین روایت تاریخی از رومانوها این است که آن‌ها مهاجرانی از هند و منطقه کشمیر بودند که در دوره ساسانیان به دلایلی از وطنشان مهاجرت می‌کنند. علت حرکت آن‌ها از نظر تاریخی مشخص نیست؛ اما آنچه مسلم است اینکه ایل بزرگی بودند و تعدادی از آن‌ها در مسیر مهاجرت به ایران می‌آیند و دسته دیگری به اروپا میر وند.

اسنادی نشان می ‌دهد آن‌ها بعد از ورود به ایران در به قدرت رسیدن ساسانیان در ایران نقش داشتند و بعدها هم در دربار ساسانی نفوذ پیدا کردند. در صحبت‌هایی که با استادان تاریخ دانشگاه تهران داشتم آن‌ها هم این نکته را رد نکردند که ایل روملوها که در قدرت گرفتن ساسانیان در ایران تاثیر‌گذار بودند، می‌تواند همان ایلی باشد که از هند به ایران آمده بود.

چشم انداز سرسبز روستای زرگر

منبع عکس: qazvin.irib.ir

طبق نوشته‌های درج شده در کتاب عالم آرای نادری و ضمنا کتاب تاریخ جهانگشای نادری، تمام رومانوهایی که در ایران زندگی می‌کردند، با خواسته و میل خود در این سرزمین ماندگار شدند. همایون زرگر می‌گوید:

مرکز اساسی اقامت رومانوها در ایران همین روستای زرگر بوده و تعدادی از آن‌ها بعدها به مناطق دیگری در کشور مهاجرت کرده‌اند. در اردبیل سه ده است که تعدادی از رومانو زبان‌ها آنجا ساکن شده بودند؛ البته طبق آخرین اطلاعاتی که دارم، ساکنان این ده‌ها هَم‌اکنون به‌کلی زبان رومانو را فراموش کرده‌اند و ترکی صحبت می‌کنند.

بخش دیگری از رومانو زبان‌های ساکن ایران در روستای قشلاق زرگرها در شهریار ساکن‌ می‌باشند؛ اما طبق مستندات موجود، گروهی از آن‌ها نیز به استان فارس و خوزستان مهاجرت کرده بودند. همایون زرگر می‌گوید:

در سال ٧٠، در سفری به فارس پیرزنی را دیدم که به شیوه پراکنده در صحبت‌هایش از کلمات زبان رومانو استفاده می‌کرد و آنجا بود که متوجه شدم در بین گروهی از عشایر فعلا این زبان رایج است؛ اما چون آن گروه در کوچ بودند، نتوانستم آن‌ها را پیدا کنم.

جاده روستای زرگر

منبع عکس: qazvin.irib.ir

زبان زرگری در مقطعی تحت‌تاثیر زبان ترکی رایج در بین ترک‌های شاهسون قرار داشته است

طبق یافته‌های به‌دست آمده در مطالعات همایون زرگر روی زبان رومانو، این زبان در مقطعی تحت‌تاثیر زبان ترکی رایج در بین ترک‌های شاهسون قرار داشته است و به همین علت، تعدادی از کلمات شاهسون وارد زبان رومانو شده‌اند. همین شواهد به‌علاوه دیگر مستندات موجود، به ما نشان می‌دهند رومانوهای ساکن در منطقه آبیک قزوین، بازماندگان گروهی می‌باشند که در دوران صفویه وارد ایران شده‌اند.

احمد فرجی نیز در دایره المعارف شهرستان شهریار در مقاله‌ای به این موضوع اشاره کرده است و می‌گوید:

زرگرها با استقرار در روم شرقی که ترکیه کنونی است، به‌عنوان نیروی قزلباش به ایران پیوستند. بعضی‌ها بر این باور می‌باشند که زرگرها ۶۰۰ سال پیش از سمت آناتولی به‌دلیل ییلاق و قشلاق به ایران آمدند و در دوره صفویه در این مناطق مستقر شدند و تاکنون توانسته‌اند زبان زرگری را که به‌نوعی رومی نامیده می‌شود، حفظ کنند.

گزارش‌های گرنوت ویندفوهر

کودکی از اهالی زرگر

منبع عکس: خبرگزاری صدا و سیما

گرنوت ویندفوهر (پروفسور آلمانی) نیز گزارشاتی درمورد زبان زرگری در ایران دارد که همانند با گفته اکثر بزرگان روستای زرگر می‌باشد. در این گزارش آمده است که سه برادر طلاکار (زرگر) به نام‌های احمد، سیف‌الله و زبدالملک از طریق نادرشاه در سال‌های ۱۷۳۷ تا ۱۷۴۷ از روم (Rum) و امپراتوری عثمانی (Ottoman) به ایران آورده شدند و زمین‌های روستای زرگر کنونی به‌عنوان چراگاه قشلاقی و خمسه زنجان به‌عنوان چراگاه ییلاقی به این سه برادر واگذار شد؛ زیرا آن‌ها بسیار با استعداد بودند و مهارت بالایی داشتند. احمد در زرگر، سیف‌الله در باقرآباد و زبدالملک در قره‌قباد ساکن شدند. آن‌ها از مالیات و سربازی معاف بوده و تا زمان حکومت احمد شاه (۱۹۰۹ تا ۱۹۲۵) به شیوه رسمی تحت حمایت دولت بودند.

احمد، سیف‌الله و زبدالملک در دوره حکومت رضا شاه (۱۹۲۵ تا ۱۹۴۱)، چراگاه ییلاقی خود را رها کردند و در چراگاه قشلاقی ماندگار شدند. طایفه زرگرها در سفرنامه میرزا محمد حسین حسینی فراهانی نیز توصیف شده‌اند؛ سفرنامه‌ای که به دستور ناصرالدین‌شاه قاجار در سال ۱۸۸۵، هنگام سفر به قزوین به رشته تحریر درآمد.

زبان مردم روستای زرگر

روستای زرگر آبیک

منبع عکس: blog.rahbal.com

یکی از جذابیت‌های مردمان بومی روستای زرگر، زبان آن‌ها می‌باشد. اهالی روستای زرگر به زبان رومانو، رومانلو یا همان زبان زرگری سخن می‌گویند؛ البته باید بدانید که زبان زرگری در این روستا با زبان ترکی و فارسی درهم آمیخته می‌باشد. رومانو، یک زبان لاتین و در زمره زبان‌های هندو آریایی است و مردم اکثر کشورهای اروپایی به این زبان سخن می‌گویند. زبان رومانو، یک زبان رسمی و کامل است و قواعد خاص خود را دارد. این زبان، یک گویش اقلیمی نیست و طبق نظر زبان‌شناسان، به احتمال زیاد، ریشه زبان رومانیایی به زبان اقوام روم باستان یا همان روملیا (Rumelia) برمی‌گردد.

زبان زرگری تنها زبانی است که ویژگی اساسی زبان هندو آریایی خود را حفظ کرده‌ می‌باشد. زبان این روستا اولین بار در سال ۱۹۷۰ از طریق گرنوت ویندفوهر مورد مطالعه جای گرفت. وی می‌گوید که زبان زرگری، نوعی زبان رومانی اروپایی است که شباهت زیادی به گویش مردم دره ماریزا در جنوب بلغارستان دارد. مدت‌ها بعد از ویندفور، سه پژوهشگر ایرانی روی این زبان مطالعه کردند. این مطالعات نشان داد که زبان زرگری افزون بر روستاهای همجوار زرگر، باقرآباد ترک، زرگری‌های ساکن آبیک، در قشلاق زرگرها در استان البرز، در شهریار و قوچان نیز تکلم می‌شود. 

تعدادی از افراد، زبان زرگری رایج در روستای زرگر را با زبان زرگری معروفی که با حرف «ز» آمیخته می‌شود، یکی می‌دانند؛ اما در نظر داشته باشید که این دو زبان کاملا متفاوت می‌باشند. یکی دیگر از نکات قابل‌توجه در روستای زرگر، به‌غیر از زبان گفتاری، زبان نوشتاری آن‌ها می‌باشد. مردم روستای زرگر به زبان لاتین می‌نویسند. البته با وجود تفاوت در زبان نوشتاری و گفتاری، اهالی زرگر کاملا خلق‌وخوی ایرانی دارند و و خون‌گرمی و ساده‌دلی روستایی در آن‌ها به‎‌وضوح قابل‌مشاهده می‌باشد.

اهالی زرگر

منبع عکس: blog.rahbal.com

با عنایت به تغییرات گسترده زبان رومانو در روستای زرگر، هیچ‌کس به‌غیر از زرگرها متوجه زبان رومانویی رایج در بین آن‌ها نمی‌گردد

به گفته یکی از اهالی این روستا که به نسبت دیگران از تاریخچه روستای زرگر آگاه‌تر است، هیچ‌کس به‌غیر از زرگرها متوجه زبان رومانویی رایج در بین آن‌ها نمی‌گردد. وی می‌گوید که در زمان جنگ ایران و عراق، آن‌ها برای صحبت پشت بیسیم از این زبان استفاده می‌کردند تا عراقی ها متوجه حرف‌های آن‌ها نشوند. زرگرها خود از این موضوع اطمینان ندارند که از روم آمده ‌اند یا از هند یا از کشوری دیگر.

مردم زرگر بسیار مهمان‎‌نواز و بامحبت می‌باشند؛ به همین دلیل در زمان صحبت با غریبه‌ها، آرام و شمرده صحبت می‌کنند تا  غیر رومانوها هم متوجه صحبت آن‌ها بشوند. از کلمات رایج در زبان رومانو در روستای زرگر میت‌وان به «قمیل» اشاره کرد. این واژه در حقیقت همان «کمل» (Camel) در زبان انگلیسی به‌معنای شتر است که زرگرها «ک» آن را «ق» تلفظ می‌کنند. «فاملا» در زبان زرگری نیز همان «فمیلی» (Family) در انگلیسی به‌معنای خانواده می‌باشد.

از دیگر کلمات زبان زرگری یا رومانو می‌توان به «دِرین» به‌معنای «سه»، «میری» به‌معنای «برای من»، «دیری» به‌معنای «برای تو»، «ماچو» به‌معنای «ماهی»، «رُم» به‌معنای «رختخواب»، «گُد» به‌معنای «پیراهن» و «جَقَّلیس» به‌معنای «روباه» اشاره کرد.

اهالی روستای زرگر برای جلوگیری از فراموشی زبان رومانو، در زمان به دنیا آمدن بچه‌هایشان، با آن‌ها به زبان رومانو صحبت می‌کنند تا این زبان به نسل آینده منتقل شود و زنده بماند.

شغل مردم روستای زرگر

شغل مردم زرگر

منبع عکس: blog.rahbal.com

سبک زندگی مردم روستای زرگر مانند دیگر روستاهای ایران است و مرغ و خروس، بخش مهمی از زندگی آن‌ها به شمار می‌آید. آن‌ها مسلمان و شیعه می‌باشند و پیشه آن‌ها غالبا دامداری، کشاورزی و زنبورداری می‌باشد. زنان روستای زرگر نیز در کار به مردان روستا کمک می‌کنند و در پخت نان و تهیه کره، پنیر، ماست و دوغ خودکفا می‌باشند.

فرهنگ مردم روستای زرگر

مردم روستای زرگر افزون بر تفاوت زبان در بخش موسیقی نیز تفاوت‌های زیادی با سایر اقوام کشور دارند و موسیقی در بین اهالی این روستا از اهمیت بالایی برخوردار می‌باشد. مردم بومی زرگر برای استقبال از مهمانان خود، سنت‌های مخصوصی دارند. آن‌ها مهمان را برکت می‌دانند و با سازی محلی به نام چوگور به استقبال مهمان خود میر وند و برای آن‌ها «آیرانه سی» می‌آورند؛ دوغی خنک شده با تکه‌های یخ که روی آن با یک قاشق غذاخوری سرپر کره پر شده می‌باشد.

ساز محلی چوگور

منبع عکس: blog.rahbal.com

سبک لباس پوشیدن یا طریقه زندگی جوانان روستای زرگر، تفاوت چندانی با شهرهای بزرگ ندارد؛ اما با این وجود، آن‌ها مانند بزرگ‌ترهای خود به عقاید و باورهای قومی خود احترام می‌گذارند و با وجود کاهش تعداد ازدواج در بین روستاییان، جوانان کماکان از زبان، خط و اصالت خود دفاع می‌کنند. جوانان روستای زرگر به‌دلیل ترس از بیماری‌های ارثی و مادرزادی، کمتر تن به ازدواج با هم روستایی‌های خود می‌دهند؛ اما در صورت ازدواج با غریبه‌ها نیز به زبان رومانو صحبت می‌کنند تا از این زبان محافظت کنند. زرگر، تنها روستای رومانو زبان ایران است که این زبان را زنده نگه داشته می‌باشد. جالب است بدانید که در این زبان در تعدادی مناطق دیگر ایران نیز مرسوم بوده است؛ اما با گذشت زمان، به دست فراموشی سپرده شده می‌باشد.

وفاداری در روابط عاطفی زناشویی در بین اهالی روستای زرگر بسیار پررنگ است؛ به حدی که بانویی که همسر وی فوت شده است، ازدواج مجدد نمی‌کند. در ضمن در این روستا ازدواج مجدد مردان متاهل، عملی ناشایست تعریف می‌شود. تعصب و پایبندی به خانواده، یکی از قوانین مهم خانواده‌ها در روستای زرگر می‌باشد. در این منطقه هیچ خانواده‌ای از هم نمی‌پاشد و آمار طلاق بسیار پایین می‌باشد. اختلالات روانی، اجتماعی و رفتاری مانند استرس، افسردگی، بدخلقی و دیگر ناهنجاری‌های رفتاری در بین مردم این منطقه دیده نمی‌شود و بیشتر مردم در سلامت کامل روحی به سر می‌برند.

مرم روستای زرگر

منبع عکس: qazvin.irib.ir

زن در بین اهالی روستای زرگر، جایگاه خاص‌ای دارد. آن‌ها به زنان و دختران، احترام بسیاری می‌گذارند و زن در فرهنگ آن‌ها، حکم ملکه خانه را دارد

اثری از جرم و جنایت در روستای زرگر دیده نمی‌شود و چنانچه فردی مرتکب جرم شود، اهالی روستا او را طرد خواهند کرد. پایبندی به رسوم و فرهنگ و احترام به اعتقادات پیشینیان از دیگر خصوصیات شخصیتی اهالی روستای زرگر می‌باشد. اهالی روستای زرگر برخلاف ایرانی‌ها که اهل تعارف بسیار می‌باشند، تمایلی به تعارف و تمجید بیش از حد ندارند و به رک گویی و صریح بودن معروف می‌باشند.

زن در بین اهالی روستای زرگر، جایگاه خاص‌ای دارد. آن‌ها به زنان و دختران، احترام بسیاری می‌گذارند و زن در فرهنگ آن‌ها، حکم ملکه خانه را دارد. رومانوهای ساکن روستای زرگر مانند دیگر رومانوهای جهان، پرچمی با طرح و رنگ مخصوص به خود دارند؛ اما با این وجود، پرچم ایران را به‌عنوان پرچم وطن خود می‌شناسند. 

حیاط، حصار و دیوار در معماری خانه‌های مردمان روستای زرگر آبیک جایگاهی ندارد. در این منطقه، حیاط بین دیگران مشترک است و هیچ خانه‌ای، سهم جداگانه تعیین شده‌ای ندارد. در حقیقت، مردم روستای زرگر، تعیین حیاط و ایجاد حصار در این منطقه را نشانه‌ای از بی‌اعتمادی  و بی‌احترامی به بقیه می‌د‌انند.

غذاهای محلی روستای زرگر

از غذاهای محلی روستای زرگر می‌توان به دمپختک اشاره کرد که با ترکیب برنج، سیب‌زمینی، پیاز و رشته درست می‌شود. آش بلغور (یارمه در زبان ترکی) و آش رشته از دیگر غذاهای محلی این منطقه می‌باشند که در فصل بهار با استفاده از سبزی یا قله تره غازی آقی، نخود، لوبیا، عدس و رشته تهیه می‌شود.

مراسم عروسی در روستای زرگر

مزارع روستای زرگر

منبع عکس: qazvin.irib.ir

جشن‌های عروسی در روستای زرگر، شباهت زیادی به جشن‌های پایتخت دارند؛ اما مردم این منطقه فردی به نام «عمو كتاب» یا «عاشق کتاب»، ضربه‌های مضراب او بر ساز چوگور و داستان‌های عاشقانه‌ وی را به تمام برنامه‌های سرگرم‌كننده رایج در مراسم ازدواج ترجیح می‌دهند. «عمو كتاب»، آوازخوان روستا است که داستان‌های عاشقانه را با تحریرهای ترکی، برای افراد نقل می‌کند.

«عاشق کتاب»، تنها نوازنده چوگور در بین زرگرها است كه روایت داستان‌های عاشقانه، شغل اساسی وی است؛ البته چنانچه چند جوانی را كه برای تفریح، چوگور می‌نوازند را به حساب نیاوریم. در زمان نواختن و شعرخوانی «عمو کتاب»، همه روی زمین می‌نشینند و در حین بغل کردن زانوهای خود، در دنیای داستان‌های عاشقانه تركی‌ او غرق می‌شوند. زرگرها باور دارند كه این عشق است كه موجودات را به حركت مجبور می‌کند و زندگی بدون عشق، هیچ می‌باشد. در ادامه دو داستان مشهور عاشقانه در روستای زرگر را به شما شرح خواهیم داد.

در داستان «کَرَم و اساسی»، «کَرَم»، عاشق فردی ارمنی به نام «اساسی» است؛ اما پدر اساسی به او اجازه وصلت با یک فرد مسلمان را نمی‌دهد. کَرم و اساسی، واله و شیدای یکدیگر می‌باشند و تصمیم می‌گیرند که چنانچه قرار نیست به هم برسند، بهتر است که طبق آیین زمان، سوزانده شوند. حاکم شهر، فردی مسلمان است و راضی به سوزاندن این دو فرد عاشق نیست؛ برای همین دو مجسمه به شكل عاشق و معشوق درست می‌کند و آن دو مقابل چشم همه مردم شهر می‌سوزاند؛ در حالی كه کَرم و اساسی در شهری دیگر به وصال هم می‌رسند.

«قریب و شاه صنم»، عاشقانه‌ای دیگر در روستای زرگر می‌باشد. قریب در خواب، دو انگشت خود را بالا می‌گیرد و از لای آن دختری در تفلیس را می‌بیند كه صورتی شبیه به پریان دارد. شاه صنم نیز در تفلیس در رویا از میان دو انگشت خود، پسری پری‌گونه را در تبریز می‌بیند. این دو خواب در یک زمان اتفاق می‌افتند. قریب از خواب بلند می‌شود و به‌سمت تفلیس حرکت می‌کند و شاه صنم نیز از سحر در پای دروازه شهر به انتظار می‌نشیند. در این لحظه نقل داستان، تارهای چوگور، نوایی مدهوش کننده را در فضا منتشر می‌کنند و مخاطب خود را به سر شوق می‌آورند.

شهرت روستای زرگر در فضای مجازی

اقوام رومانو

منبع عکس: وب‌سایت لیدوما

روستای زرگر زمانی به شهرت رسید که تعدادی از اهالی تحصیل‌کرده و جوان آن، چند لغت به زبان رومانو را در فضای اینترنت منتشر کردند و از همه مردم دنیا خواستند که چنانچه این لغات را می‌شناسند به ایران سفر کنند. چند ماه بعد از انتشار این پیام، سه مسافر از کشورهای کانادا، فرانسه و انگلیس به روستای زرگر آمدند. آن‌ها در عین خوشحالی از ملاقات هم‌زبان‌های خود در ایران، بسیار متعجب بودند که چگونه تاکنون آن‌ها را پیدا نکرده‌اند. طبق گفته اهالی زرگر، این سه مسافر خارجی، سال‌ها پیش یک بار در سفری به ایران آمده بودند تا بازمانده رومانوها را پیدا کنند و به‌دنبال آن‌ها تا فارس و خوزستان رفته بودند؛ اما مقر اساسی رومانوها در روستای زرگر را پیدا نکرده بودند.

بازدیدکنندگان خارجی روستای زرگر در عین خوشحالی، از آمیختگی زبان رومانو با زبان فارسی و ترکی تعجب کردند. به گفته آن‌ها اصالت زبان رومانو در روستای زرگر به شکلی که در اروپا تلفظ می‌شود، از بین رفته می‌باشد. آن‌ها ضمنا از این موضوع اظهار تعجب کردند که رومانوهای ایران مانند ۱۸ هزار هم‌زبان مشهور خود در اروپا، حاوی هویتی رومانویی نیستند و از آن‌ها دور افتاده‌اند.

بیشتر تعداد رومانو زبان‌ها در منطقه‌ای در کشور اسپانیا ساکن می‌باشند و بقیه آن‌ها در کشورهای مختلف پراکنده می‌باشند. نکته قابل توجه درمورد این قوم این است که آن‌ها سال‌ها است که در جستجوی هم‌زبان‌های خود می‌باشند.

شایعات مختلف درمورد روستای زرگر

طبیعت سرسبز روستای زرگر

منبع عکس: مجله دلتا

در گزارش‌هایی که از روستای زرگر در فضای مجازی منتشر شده است، اکثر افراد به این روستا، عنوان روستای نیمه اروپایی ایران را داده‌اند. تعدادی نیز نوشته‌اند که از میان روستای زرگر، یک رودخانه می‌گذرد و مردم با قایق در این منطقه تردد می‌کنند؛ اما باید بدانید که در این روستا خبری از قایق و رودخانه نیست و فقط چیزی که به چشم می‌خورد، زمین‌های زرد و سبز روستای زرگر می‌باشد.

یکی دیگر از شایعات درمورد روستای زرگر، رایج بودن خط لاتین به‌عنوان خط نوشتاری مردم این روستا می‌باشد. شهلا زرگر، یکی از زنان میانسال اهل زرگر می‌گوید:

زبان ما رومانو می‌باشد. در دنیا افراد دیگری هم می‌باشند که به این زبان حرف می زنند؛ ولی ما هیچ‌وقت اینجا به زبان لاتین ننوشتیم. خط ما فارسی است، همه بچه‌های ما فارسی می‌نویسند و نمی‌دانم چطور و از کجا این اطلاعات غلط از روستای ما منتشر شده که اینجا همه به لاتین می‌نویسند!

مردم محلی روستای زرگر

منبع عکس: qazvin.irib.ir

جالب است بدانید که هیچ‌یک از اهالی روستا رایج بودن نوشتن به خط لاتین در این منطقه را به یاد ندارند. واقعیت این است که زنان و مردانی که در گذشته در این روستا ساکن بودند و به زبان رومانویی اصیل صحبت می‌کردند، سواد نوشتن نداشتند؛ اما این شایعه ریشه در کجا دارد؟

محسن زرگر، یکی از اهالی روستا می‌گوید که زبان زرگری از نظر آوایی و نحوه ادای کلمات به‌نحوی است که نمی‌توان آن را به فارسی نوشت. وی می‌گوید:

نه اینکه ممکن نباشد، می‌شود زبان رومانو را به فارسی هم نوشت؛ اما تلفظ این زبان به گونه‌‎ای است که چنانچه به فارسی نوشته شود تنها با اعراب خوانده می‌شود، ازاین رو چنانچه قرار باشد این زبان را نوشت، نیاز به استفاده از حروف لاتین می‌باشد. به نظرم این شایعه از همان جا درآمده که عده‌ای فکر کرده‌اند مردم روستا به زبان لاتین می‌نویسند.

فیلم روستای زرگر

روستای زرگر آبیک قزوین

جاهای دیدنی روستای زرگر

کوهپایه‌های سرسبز و گندم‌زارهای وسیع، به‌خصوص در فصل بهار از جاذبه‌های گردشگری روستای زرگر می‌باشند. تماشای چشم‌اندازهای طبیعی، درختان سر به‌فلک کشیده سرسبز، رشته کوه‌های پیوسته، هوای مه‌آلود، کلبه‌های کوچک و پرچین‌های روستایی از جمله فعالیت‌های گردشگری می‌باشند که می‌توانید در این منطقه به آن‌ها بپردازید.

مناظر طبیعی روستای زرگر

عکاس: ناشناس

زندگی در روستای زرگر با پیشه دامداری و کشاروزی همراه است و گذراندن زمانی هر چند کوتاه در این سبک زندگی ساده روستایی، می‌تواند به شهرنشین‌های گرفتار دغدغه‌های بسیار و شلوغی، آسایش و آرامش هدیه دهد. روستای زرگر قزوین در بین روستاهای اطراف تهران، منیتی فوق‌العاده برای یک سفر یک روزه و تنفس هوای پاک است؛ به‌خصوص برای اهالی پایتخت که بیشتر سال را در هوای آلوده تنفس می‌کنند.

در سفر به روستای زرگر قزوین به تماشای مناظر طبیعی چشم‌نواز بنشینید، از سادگی و سرسبزی طبیعت لذت ببرید و در سکوت آرامش‌بخش روستا غرق شوید. در این روستا به نشان مردم محلی نیز بروید و از افسانه‌ها و روایت‌های آن‌ها سوال کنید تا بیشتر با فرهنگ اهالی زرگر آشنا شوید.

اقامت در روستای زرگر

سفر به روستای زرگر معمولا یک روزه است؛ اما چنانچه نیت دارید که شب را بمانید، به قزوین بروید و در هتل، هتل آپارتمان، مهمانپذیر، خانه و سوئیت‌های شخصی این شهر اقامت کنید. در نظر داشته باشید که اقامت در روستای زرگر ممکن نیست.

بهترین زمان سفر به روستای زرگر

بهترین زمان سفر به روستای زرگر

منبع عکس: blog.rahbal.com

آب و هوای روستای زرگر قزوین، کوهستانی است و گردشگران در چهار فصل سال، برای بهره بردن از هوای پاک و مطبوع به این منطقه سفر می‌کنند. فصل بهار در زرگر با سرسبزی همراه می‌باشد. در این زمان از سال، تمام روستا سبزپوش می‌شود و شکوفه‌های درختان، چشم‌اندازی زیبا در منطقه ایجاد می‌کنند. بهترین زمان سفر به روستای لاتین زبان قزوین، بسته به نظر افراد متفاوت است؛ اما بیشتر گردشگران، فصل بهار را برای سفر به زرگر انتخاب می‌کنند.

پرسش‌های متداول

روستای زرگر کجاست؟

روستای زرگر، یکی از روستاهای اطراف تهران است که در شهرستان آبیک استان قزوین جای دارد.

زبان مردم زرگر آبیک چیست؟

مردم روستای آبیک، به‌غیر از فارسی و ترکی قزوینی به گویش رومانو سخن می‌گویند و به زبان لاتین می‌نویسند.

بهترین زمان سفر به روستای زرگر کدام فصل است؟

بهترین زمان سفر به روستای زرگر قزوین، بسته به نظر افراد متفاوت است؛ اما بیشتر گردشگران، فصل بهار را برای سفر به این منطقه انتخاب می‌کنند.

آیا امکان اقامت در روستای زرگر وجود دارد؟

خیر. در روستای زرگر امکان اقامت برای گردشگران وجود ندارد.

نویسنده: نگین توکلی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نمی‌گردد.

دکمه بازگشت به بالا