0 تکنولوژیپزشکی و سلامت

زبان دست قدمتی بیشتر از زبان گفتاری دارد

زمان مطالعه: 7 دقیقه


دستان ما ابزاری موثر برای اضافه کردن معنا به گفتار می‌باشند. حرکت‌ها و حالت‌های دست می‌توانند به یادآوری کلمات و شکل‌گیری افکار کمک کنند؛ حتی می‌توانند صدایی را که مخاطب می‌شنود تغییر دهند. حتی افرادی که از زمان تولد نابینا می‌باشند از حرکت‌های دست استفاده می‌کنند درنتیجه شاید بتوان گفت درکی جهانی درمورد انواع حرکت‌ها و حالت‌های دست وجود دارد.

علامت «انگشت شست رو به بالا» روشی متداول برای نشان دادن موافقت یا دوست داشتن مطلبی در شبکه‌های اجتماعی است؛ اما در تعدادی مناطق اروپا و خاورمیانه این علامت آزاردهنده و توهین می‌باشد. به‌گفته لارن گاون، زبان‌شناس دانشگاه لا تروب استرالیا، متداول بودن یک حالت خاص به معنی جهانی بودن آن نیست.

[table id=2 /]

ضمنا معنای یک حرکت می‌تواند به مرور زمان تغییر کند. طبق روایت‌هایی در سال ۲۰۰۳ عراقی‌ها از سربازان آمریکایی با انگشت شست رو به بالا استقبال کردند. آیا بومیان با این کار حمایت خود از سربازان را نشان می‌دادند یا به آن‌ها توهین می‌کردند؟ به نقل از مؤسسه زبان نیروی دفاع ایالات متحده یکی از سازمان‌های آموزش زبان نیروهای آمریکایی، مردم خاورمیانه بعد از اولین جنگ خلیج با کاربرد غربی انگشت شست رو به بالا به عنوان نشان حمایت خو گرفتند.

شاید برخلاف عقیده تعدادی انگیزه مردم عراق توهین به سربازان آمریکایی نبود. ضمنا دیگر سفرهای دیپلماتیک به خاورمیانه نشان می‌دهند کاربرد غربی حرکت‌های دست رو به گسترش است؛ اما حتی در غرب هم نماد انگشت شست رو به بالا پیوسته معنای یکسانی ندارد. برای مثال این نماد برای غواص‌ها این معنی را دارد: دارم به غواصی می‌روم.

منشأ نماد انگشت شست رو به بالا مورد بحث می‌باشد. تعدادی آن را به نبردهای گلادیاتوری نسبت می‌دهند که در آن‌ها سرنوشت مبارز بازنده تعیین می‌شد. اینکه نماد انگشت شست رو به بالا یا پائین نماد مرگ یا زندگی بوده فعلا مورد بحث و نزاع است؛ اما به‌گفته گاون این نماد قدمتی طولانی‌تر از زبان گفتاری لاتین دارد و توانسته از بین فرهنگ‌ها و تاریخ عبور کند؛ اما منشأ آن فعلا نامعلوم است و کاربرد آن از نماد مرگ و زندگی به نماد «همه چیز خوب است» یا معنایی ناپسند تغییر کرده است؛ و این روال نشان می‌دهد حرکت‌های دست پیوسته معنای یکسانی را منتقل نمی‌کنند.

مانند ملاقات عراقی‌ها با آمریکایی‌ها، ممکن است یک حالت دست دو معنی داشته باشد یا دو حالت دست مختلف معنای یکسانی را منتقل کنند. کنسی کوپرایدر، دانشمند شناختی دانشگاه شیکاگو، دراین‌باره می‌گوید:

در بخش‌هایی از مدیترانه، ترکیه، یونان و جنوب ایتالیا روش‌های جایگزینی برای «نه» گفتن وجود دارد. برای مثال می‌توانید سر خود را تکان داده یا روی خود را از کسی که صحبت می‌کند برگردانید یا ممکن است هر دو حالت را در یک جامعه به‌صورت مقارن ببینید.

اشاره کردن

با اینکه اشاره‌ کردن تقریبا علامتی جهانی است، قسمتی از بدن که به آن اشاره می‌شود جهانی نیست

مثال دیگری از معناهای متفاوت حرکت دست، اشاره کردن می‌باشد. نیک انفیلد استاد انسان‌شناسی زبانی از دانشگاه سیدنی می‌گوید اشاره کردن پیش از زبان به وجود آمد و برای برقراری ارتباط انسان‌ها ضروری بود؛ اما اشاره کردن در تمام فرهنگ‌ها معنای یکسانی را منتقل نمی‌کند. به‌گفته کوپرایدر در بخش‌هایی از آمریکا، آفریقا، جنوب شرق آسیا، استرالیا و اقیانوسیه، اشاره به سر، بینی یا دهان رایج می‌باشد. کوپررایدر می‌گوید این فرهنگ‌ها برای کارهایی مثل شکار از اشاره کردن استفاده می‌کنند؛ زیرا در گذشته لازم بود بدون جلب توجه به انگیزه اشاره کنند.

درنتیجه چنانچه حالتی جهانی به معنی تأیید، مخالفت یا اشاره وجود داشته باشد ممکن است معنای آن در فرهنگ‌های مختلف متفاوت باشد؛ اما آیا حالت یا حرکتی هست که برای همه معنی یکسانی داشته باشد؟ و این حالت به مرور زمان معنای خود را حفظ کرده باشد؟ کوپرایدر می‌افزاید:

افراد معمولا استفاده از حالات دست برای زمان را دوست دارند آن‌ها فردا را با یک حالت و دیروز را با حالتی دیگر نشان می‌دهند؛ اما این نمایش حالت‌ها طبق فرهنگ‌ها متفاوت می‌باشد. برای انگلیسی‌زبان‌ها زمان از چپ به راست حرکت می‌کند درنتیجه مسائل راجع به آینده با بخش جلوی بدن و مسائل راجع به گذشته روی شانه‌ها نمایش داده می‌شوند.

به‌گفته گاون و کوپرایدر، حالت بالا انداختن شانه و کف دست‌ رو به بالا (تصویر ذیل) بسیار رایج است و منشأ خاصی ندارد. لئوناردو داوینچی درمورد این حالت مطالبی را نوشته و در قرن پانزدهم آن را نقاشی کرده است (سه نفر از حضار در تابلوی شام آخر). از سویی کوپرایدر به مطالعه این حالت در فرهنگ‌های مدرن از عربی تا زولو (یک زبان آفریقایی) پرداخته می‌باشد. حالت‌هایی که معنای مشخصی مثل «نمی‌دانم» یا «همه‌چیز خوب است» را منتقل می‌کنند، حالت‌های کنایه‌دار یا رمزی نامیده می‌شوند. کوپرایدر بیان می‌کند:

با نگاه کردن به فرهنگ‌های یادشده متوجه می‌شویم این نشانه‌های رمزی برای کنترل میان فردی به کار میر وند و برای توصیف اشیاء کاربردی ندارند. شاید فکر کنید افراد حالت‌هایی را برای آب، گوشت، دویدن و مسائلی از این قبیل نشان می‌دهند؛ اما این حالتها در اصل به انگیزه تلاش برای تغییر دنیای اجتماعی، جلوگیری از کاری خاص یا واکنش به پرسش‌ها به کار میر وند.

درنتیجه با وجود تفاوت‌های اندک، تعدادی مفاهیم اولیه وجود دارند که اغلب فرهنگ‌ها برای برقراری ارتباط با دست و بدن به کار می‌برند. کرنلیا مولر، استاد زبان‌شناسی دانشگاه ویادرینای فرانکفورت نشان می‌دهد بلوک‌های سازنده یک حالت را می‌توان تجزیه کرد. او چهار نوع حالت دست را توصیف می‌کند: حالت‌های قالب‌وار، ترسیمی، نمایشی و بازنمایانه.

شانه بالا انداختن

حالت شانه بالا انداختن در بین اکثر فرهنگ‌ها مشترک است

حالت قالب‌گیری یا الگویی به استفاده از دست‌ها برای نشان دادن شیئی در مقابل نقل می‌باشد. برای مثال داور فوتبال می‌تواند از دستان خود برای نمایش توپ فوتبال استفاده کند. حالت ترسیم حاوی استفاده از نوک انگشتان برای ترسیم یک شیء می‌باشد. برای مثال داور فوتبال مستطیلی را برای درخواست ویدئو چک رسم می‌کند.

حالت نمایشی حاوی تقلید از عمل یک شیء با استفاده از دست‌ها می‌باشد. برای مثال وانمود کردن نوشتن با خودکار و حالت بازنمایی هم به معنی استفاده از دست به عنوان جایگزینی برای شیء است، مثل استفاده از کف دست برای نمایش کاغذ. چنانچه «درخواست برای قبض» را با کف دست و وانمود کردن به نوشتن را با دست دیگر نشان دادید در حال اجرای هر دو نوع حالت نمایشی و بازنمایی هستید. کف دست نماینده کاغذ و دست دیگر عمل نوشتن با خودکار را تقلید می‌کند.

البته با عنایت به ظهور پرداخت‌های درون اپلیکیشنی و بدون تماس ممکن است اکثر خوانندگان جوان این مقاله تاکنون قبضی را با امضای دستی پرداخت نکرده باشند؛ اما حالت‌های دست معمولا با واکنش‌های یکسانی رو به‌رو می‌شوند و با وجود از دست دادن معنای تحت‌اللفظی، مفهوم نمادین خود را حفظ کردند.

سیمون هریسون، پژوهشگر حالت‌ها و ژست‌های بدن از دانشگاه هنگ‌کنگ نشان می‌دهد تعدادی حالت‌های نخستیی در تمام جهان معنی مشترکی دارند. برای مثال وقتی شخصی برای نشان دادن شکل یک جسم با دست تلاش می‌کند افراد زیادی می‌توانند منظور او را حدس بزنند.

با بلوک‌های سازنده حالت‌های رمزی می‌توان نشانه‌های جدیدی را خلق کرد. هریسون ضمنا به مطالعه حالت‌های دست و بدن در محیط‌های صنعتی مثل واحدهای تولید غذا پرداخته می‌باشد. در این بخش‌ها کارگرها معمولا از ماسک صورت استفاده می‌کنند. در چنین محیط‌های استفاده از زبان دست موثر‌ترین روش برای برقراری ارتباط می‌باشد. به‌گفته هریسون، افراد به‌صورت شهودی کارهای ساده‌ای مثل «توقف»، «تکرار» و «بیشتر» را با دست‌های خود نشان می‌دهند و زبانی نشانه‌ای را پدید می‌آورند. حالت دست زمانی نمادین می‌شود که تلاش کنیم شکلی نمادین مثل انگشت شست رو به بالا را با آن نشان دهیم. به دلیل ذهنی بودن این حالت‌ها، معنای آن‌ها هم تغییر می‌کنند.

علامت شست بیرون آمده

علامت مشت با انگشت شست بیرون‌آمده حاوی معنای مختلفی است که به مرور زمان مد شده یا از مد افتاده‌اند

علامت mano in fico یا مشت با انگشت شست بیرون آمده مانند علامت انگشت شست رو به بالا در تمام جهان حاوی معانی متعددی مثل رکیک و بی‌ضرر می‌باشد. این علامت یکی از ۲۰ حالت در کتاب حالت‌های بدن ناپل و حالت‌های کلاسیک عهد عتیق است که در سال ۱۸۳۲ منتشر شد. این حالت دست در اروپا و تعدادی از دیگر کشورهای اروپایی هم‌ارز با نشان دادن انگشت وسط است درحالی‌که در نقاط دیگری مثل کرواسی به این معنی است: نداشتن چیزی که شخص مقابل به دنبال آن می‌باشد.

هریسون می‌گوید زمینه معنی یک حالت را آشکار می‌کند. با اینکه یک حالت دست می‌تواند معانی مختلفی داشته باشد طبق زمینه می‌توان به نیت اشخاص از جمله گفته‌ها یا رفتارهای آن‌ها پی برد. بررسی طراحی‌های دست طبق منابع صدها سال پیش تنها درک محدودی از کاربرد آن حالت را نشان می‌دهد. هیچ حالت دستی به‌صورت مجزا و مستقل از زمینه بررسی نمی‌شود مگر ایموجی‌ها.

برای مثال برای نمایش زهرخند یا طعنه در متن در ایموجی راجع به آن استفاده می‌کنید. گاون می‌گوید زبان نوشتاری فاقد روش‌هایی برای نمایش احساساتی مثل کنایه است زیرا نوشتار غیرصوری ایده‌ای نسبتا جدید می‌باشد. هزاران سال قبل تنها گفتار غیرصوری بود. گاون می‌گوید:

اینترنت باعث انفجار برقراری ارتباط به شیوه نوشتاری شد و در این حین متوجه شدیم که شکافی در ابراز احساسات به شیوه نوشتاری وجود دارد. ایموجی تنها منبع ضروری برای پر کردن این شکاف می‌باشد.

گره خوردن دستها

این حالت دست حاوی معانی متعددی در فرهنگ‌های مختلف است؛ اما زمینه وسیع‌تر می‌تواند سرنخ‌هایی را برای رمزگشایی آن در اختیارمان بگذارد

مقاله‌های مرتبط:

گاون با گرتچن مکولچ زبان‌شناس و جنیفر دنیل از یونیکد برای جمع‌آوری تنوع بیشتری از حالت‌های دست در دیکشنری رسمی ایموجی‌های یونیکد همکاری کرده می‌باشد. آنچه گاون را درمورد رمزنگاری حالت‌های دست در دیکشنری یونیکد هیجان‌زده می‌کند، تطبیق‌پذیری و انعطاف این حالت‌ها می‌باشد. این حقیقت که معنی این ایموجی‌ها هم مانند حالت‌های واقعی دست تغییر می‌کنند موثر می‌باشد. تصویر ستاره دریایی برای همه ستاره دریای است؛ اما شکل دست می‌تواند معناهای مختلفی را برای کاربران تمام جهان داشته باشد.

قدیمی‌ترین ایموجی حالت دست، دو انگشت به حالت V و کف دست بالا آمده بود. این حالت نشان‌ دهنده سنگ، کاغذ و قیچی بود گرچه شکل V می‌تواند نشانه صلح یا پیروزی باشد و حالا مشت بالاآمده به معنی «زندگی سیاهان اهمیت دارد» می‌باشد.

گاون امیدوار است ایموجی بالا آمدن انگشت کوچک روزی همه‌گیر شود. این حالت دست برای انگلیسی‌زبان‌ها می‌تواند به معنی قول با انگشت کوچک یا حتی چشیدن چای باشد؛ اما در هند نشانه سودمندی برای پرسیدن مسیر توالت می‌باشد. طرح پیشنهادی گاون برای انگشت کوچک این معانی را در بر دارد: علاقه، درجه یک، اتیکت، قول، تلاش، توالت و حرکت قدرت. زیرکمیته‌ای که مسئولیت تصویب طرح‌های پیشنهادی جدید را دارد به زمان نیاز دارد. گاون هنوز هم در انتظار تصویب این ایموجی می‌باشد. در صورت همه‌گیر شدن این نشانه برای پیوسته در سوابق دیجیتال ثبت می‌گردد.

نوشته های مشا‌به

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نمی‌گردد.

دکمه بازگشت به بالا